روى آوردن به سوى تو و گريز از گناهانم و نيز زيارت تو ، به درگاه تو روى آورده‌ام و حقّ هر زاير بر زيارت شونده اين است كه زيارت شونده ، هديه‌اى به او بدهد ، پس هديه‌ى مرا خشنوديت از من و [ ورود به ] بهشتت قرار ده . توجه به بستگى تام و تمام به حضرت حق در دعاى پيش از نماز عيد فطر از اين فراز ، علاوه بر معناى ساده و ظاهرى آن ، معناى دقيق و ظريفى نيز استفاده مىشود كه به هر دو مورد اشاره مىشود . اما معناى ساده‌اى كه از جمله‌هاى فوق برداشت مىشود آن است كه : بنده‌اى به سبب گناهانش از خداوند دور مىجسته و روز عيد با حضور در نماز عيد و خواندن آن نماز مىخواهد به حضرتش بازگشت كند و زيارت او را اختيار و تحفه‌اى دريافت نمايد . ولى ، معناى دقيق آن را بايد از همان جمله اوّل : « إِنِّى عَبْدُك » به دست آورد ؛ وقتى سخن از عبد و مولاى خارجى مىشود ، مىگوييم : بنده‌ى خريدارى شده هر چه دارد ، از مولاى اوست و از خود هيچ ندارد ولى اگر صحبت از عبوديّت و مولويّت الهى مىشود ، مىگوييم بنده « به خود » هيچ ندارد و نمىگوييم : « از خود » ؛ چرا كه خداوند به نصّ كتاب و سنّت و شهود ، به هر موجود و هر بنده‌اى محيط است و ظهور و بروز و بقاء و هستى و كمالاتشان نيز به ذات و اسامى و صفات اوست و اگر كسى نظر به بيان كتاب و سنّت و يا شهود نيز نداشته باشد ، باز به نيستى خود در تمام جهات و بستگى تمام به حقيقتى كه همان خداوند است ، پى خواهد برد . با اين همه چون نمىتواند از مظهريّت خود چشم بپوشد و تقاضاهاى آن را برآورده ننمايد ، گويا در هر لحظه از خداوند و حقيقت خود جدايى مىگيرد و در عين حال نمىتواند هر لحظه از حقيقتى كه با اوست و همه چيزش به او سبحانه بستگى دارد - توجه داشته باشد ، يا نداشته باشد - غافل باشد ؛ زيرا اوّل به حقيقت خويش كه محيط به وى است ، توجه مىكند و سپس به جهات خلقى و مىگويد : « إِنِّى عَبْدُك » و « هارِبٌ